Delilikle dahilik arasındaki o ince çizgi üstünde yürüyorsun gözlerin kapalı. Kadehinde zehir olsa ben içerim bana getir diyecek kadar gözün kara. Yeşil başlı gövel ördek gibi özgür ruhlu, zeytinyağlı yaprak dolması gibi ağırsın. Bırak ruhunu bırak bağırsın. Diyorlar ama duymuyorsun, sağırsın.