Jaką Postacią Z Dr House'a Jesteś?

Dochodzę do wniosku, że być może akurat dziś nie ma wystarczająco dużo środków na jedzenie. W głębi duszy mówię sobie, ze to ostatni raz. Dziwi mnie to, ale staram się zagadać Pana/Panią ze stołówki w ten sposób, aby zapomniał(a) o długu. Głupio się uśmiecham, wiedząc, że później się zemszczę. Myślę jak fajnie byłoby wysadzić stołówkę w powietrze. Płacę z bólem, ale później upominam tę osobę, aby tak więcej nie robiła. Pomagam takiemu komuś za każdym razem. Proponuję Panowi/Pani ze stołówki darmową partyjkę golfa, na którą nie przychodzę jako zadośćuczynienie. Przepisuję rachunek na niego samego. Wzruszam ramionami i kupuję, ale swoje o tej osobie myślę.

Bezradnie staram się jej wytłumaczyć, że chcę być sam(a), bo wtedy skupiam się na swojej pracy. Chowam się przed nią w gabinecie. Ciekawi mnie jak wygląda nago. Idę z nią do łóżka żeby poczuła się lepiej po czym mówię jej, że to nie ma przyszłości. Uprzedzam ją, że możemy się przespać, ale potem koniec. Wynajmuję prostytutkę, która będzie udawać moją narzeczoną. Zapraszam ją na kolację, która jest na mój koszt i tłumaczę, że to nie ma sensu. Zapraszam ją na kolację, rzucam kilka nieznośnych faktów na swój temat i wychodzę, zostawiając ją z pieniędzmi na taksówkę. Zgadzam się na związek z litości.

Czekam na reakcję innych, jeżeli nikt nic nie zrobi to kupuje nowe i zostaję bohaterem dnia. Kupuję mu nowe. Kupuję nowe po czym wrzucam mu do skrzynki "kilka" złotych na kolejną parę. Mówię mu, że kiedyś kupi sobie lepsze, o ile na nie zarobi. Mówię mu, że mój znajomy załatwi mu podobne, jednak kłamię tylko po to żeby go pocieszyć. Mówię mu, że to jego problem po czym kupuję mu nowe i wysyłam anonimową paczką. Przeprowadzam akcję harytytatywną. Sprzedaje je w internecie. Zastanawiam się czy faktycznie były oryginalne.

Nic, przecież to mój przyjaciel. Nie jestem z tego powodu zadowolony, ale mówi się trudno. Niepostrzeżenie dosypuję mu czegoś do picia, a na następny dzień, gdy niczego nie pamięta, mówię, że wygrałem z nim 3 razy więcej rund. Podcinam mu lekko kabel od kontrolera kilka minut wcześniej. Pytam czy chciałby zagrać jeszszce raz. Udawadniam mu, że jestem lepszy w kolejnej rundzie. Uśmiecham się i w głębi myśli domyślam się, że oszukiwał, ale to już jego sprawa. Włączam mu fajniejszą grę, w którą mogę być lepszy. Zabawiam go świetną rozmową żeby tego nie zauważył.

Chciałbym odpowiedzieć, że polecę ją znajomemu, ale tylko po to zeby wyjść z twarzą. Nic, ale w glębi serca zapamiętam sobie wynik. Pogram w inną facebookową grę. Pogratuluję pomysłu i prześlę link znajomym. Polecę ją przyjacielowi. Pomyślę, że ludzki fanatyzm nie zna granic. Pomyślę, że to fajna zabawa. Stwierdzę, że to nie dla mnie, ale i tak do niego kiedyś wrócę. To mój biznes, nie durnej, darmowej aplikacji.